Χωρίς λογο.

Και τώρα? Τι κάνουμε?Μου λες? Τι να μου πεις.... Να είχα θεε μου έναν άνθρωπο να του μιλήσω και να είναι ικανός να με καταλάβει... ποσο μαλλον να μου δωσει μια συμβουλη...τόσοι άνθρωποι. Κανένας για μένα. Τουλαχιστον όπως τον θέλω εγώ. Ναι πες με περίεργο...παράξενο... Αλλά ναι προτιμώ την μοναξιά πάρα την εύκολη λύση. Δεν θέλω να έχω δίπλα μου κανέναν ανάξιο της θέσης που του προσφέρω. Πολλοι με κατακρινουν γι αυτη μου την πεποίθηση που εγινε τροπος ζωης,αλλα ετσι ειναι. Αν ειχα μια επιχειρηση θα φροντιζα να βρω τον καλυτερο υπαλληλο. Ετσι για την ζωη μου προτιμω να περιμενω μεχρι να βρω τον καταλληλο συνοδοιπορο. Εχασα την ψυχη μου...τα μάτια μου... την καρδιά μου...Την ζωή μου όλη... για να καταφερω να παραμεινω ακέραιος. Και το κατάφερα. Έδωσα μπέσα στα λόγια μου. Μόνος μου. Τώρα που είχα κάθε δικαίωμα να αφήσω την χίμαιρα από μέσα μου να τα σαρώσει όλα στο πέρασμα της. Τώρα που απέκτησα ξανά τα φτερά μου. Όχι. Επέλεξα να μην το κάνω. Όχι... Σταμάτησα καιρό να ειμαι σαν όλους αυτούς που βλέπω... αυτά τα βδεληγματα που πάντα έχουν κάτι να πουν, και τίποτα να κάνουν. Λένε και λένε και λένε χωρίς να έχουν την παραμικρή συναισθηση των πραγμάτων. Τους λυπάμαι, γιατί αποτελούσα κομμάτι τους για καιρό.. ήμουν κι εγώ ένας τέτοιος. Ναι το παραδέχομαι. Πάνε χρόνια όμως που δεν ειμαι... Κι ομως κάνεις δεν το είδε, ακόμα...Ακόμα κι όταν με έδειξα. Ακόμα και τότε δεν με είδαν. Κι έτσι κατάλαβα πως απλά έψαχνα σε λάθος μέρος τους λάθος ανθρώπους με λάθος συναισθήματα. Κι έτσι γινόμουν κι εγώ ένα λάθος. Μέχρι που είδα το σωστό. Και έμεινα σταθερός στα λόγια μου. Ακόμα κι αν άλλαξαν μερικές μεταβλητές. Φτανει όμως με αυτά! ανήκουν στο παρελθόν. Είμαι Ενταξει με μένα και με όλα όσα αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για την πενα μου. Άλλωστε είμαι τόσο μακρυά πλέον από κάθε τι που μπορεί να με πληγώσει. Κι ας με πληγώνει αυτό. Αυτό το αντέχω. Άραγε όλοι αυτοί... πως αντέχουν να ζουν μέσα στο ψέμα τους... Όπως ζούσα κι εγώ τόσο καιρο θα μου πεις.... Ναι αλλά εγώ είμαι μόνο 29... Κι έχω μπροστά μου δρομους να διανύσω... Κι όλοι μοιάζουν τόσο μοναχικοί... ένα χέρι θέλω να με πιάσει Όχι να μου δείξει το δρόμο. Δεν θέλω αγκαλιές και αγάπες. Κορμιά υπάρχουν παντού. Σιχάθηκα την όψη τους. Σάρκα ωμή που ειναι ικανή να κινήσει γη και ουρανό. Όχι όμως εμένα. Μια ψυχη να ενωθεί με την δική μου θέλω. Τώρα που είμαι έτοιμος. Κι ας μην είναι αγνή... αρκεί να είναι μόνο για μενα. Η Μία μου. Αυτή που για χάρη της έκανα όλα όσα έκανα. Εγινα ολα οσα εγινα. Να μην Πάει στράφι όλη μου αυτή η προσπάθεια. Καποιος..Καποτε..Μου χε πει "Αν βαλεις ενα ψαρι να σκαρφαλωσει και το κρινεις που δεν μπορει να το κανει, τοτε θα ζησει ολη του την ζωη πιστευοντας οτι ειναι απλα ενα ηλιθιο ψαρι!" Και τότε μου έδειξε τον ωκεανό. Κι εγώ πλέον τον χαρτογραφησα. Μέχρι εκείνη την μέρα...θα σε περιμένω...