Σε σένα....

10 χρόνια. Τόσα μέτρησα χωρίς να ξέρω καν την ύπαρξή σου. Όσο μικρή κι Αν ήταν. Ήσουν το μοναδικό γεγονός που άξιζε να γιορτάζω κάθε μέρα. Κι όμως... Δεν υπάρχεις. Είσαι όλα όσα ονειρεύομαι και θέλω... Κι όμως δεν σε κράτησα ούτε μια φορά στην αγκαλιά μου. Δεν μπόρεσα ούτε καν να δω πως μοιάζεις. Πώς είσαι. Ήσουν κομμάτι μου. Ένα κομμάτι που δεν θα μπορέσω να δημιουργήσω ξανά. Όχι τωρα τουλαχιστον.10 χρόνια. Τόσα θα μετρούσες κι όλα θα ήταν πιο όμορφα. Αχ στερνή μου γνώση που σε έχω τώρα.... Να σε είχα πρώτα... άραγε ποιο θα ήταν το αγαπημένο σου χρωμα? Τι ομάδα θα ήσουν... ποια λέξη θα επέλεγες για πρώτη... θεέ μου, Γιατί να το μάθω τώρα? Γιατί όλη αυτή η θολούρα να εξατμιστεί τώρα? Τώρα? Που ήμουν τότε και δεν σε είδα να έρχεσαι? Εσένα που θέλω όσο τίποτα άλλο στην ζωή μου. Εσένα, κομμάτι μου. Πόσα άσχημα έκανα και με άκουγες... Με ένιωθες... Κι εγώ δεν ήξερα καν ότι υπάρχεις. Κι ας το ήξερα έμμεσα. Δεν σε ενιωσα. Δεν το είχα καταλάβει. Κι όμως... εγώ φταίω που ο ήλιος δεν σε αγκάλιασε ποτέ. Γι αυτό και η ζωή με χρέωσε τόσο πολύ... Να ζω μια ζωη προσπαθώντας να σε δημιουργήσω, χωρίς να μπορώ να το καταφέρω. Αν με ακούς... Δεν σου ζητώ να με συγχωρέσεις. Να έρθεις στην ζωή μου σου ζητώ να μπορέσω να το διορθώσω. Όπως Κι αν έρθεις. Όπως Κι αν είσαι. Αρκεί να είσαι κομμάτι μου. Να έχω έναν λόγο να ζω Γιατί έχω χάσει κάθε μου ελπίδα. Να έρθεις να σου γνωρίσω τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου μήπως κι εσύ μπορέσεις να τον καταλάβεις. Σε αγάπησα πριν καν σε γνωρίσω. Και παρόλα τα λάθη μου. Εσύ θα ήσουν το μόνο μου σωστό. Γι αυτο και εγώ σου υπόσχομαι ότι κάθε μέρα θα γίνομαι καλύτερος. Μέχρι τη στιγμή που θα δω την περηφάνια στα ματια σου μέσα. Κι αυτό θα μου προσφέρει την ηρεμία που αναζητώ. Δεν με νοιάζει η ευτυχία.  Άλλωστε δεν είναι παρά μονάχα προάγγελος πληγών. Να έρθεις θέλω. Και να φέρεις μαζί σου όλα όσα έχασα Αλλά και ολα οσα δεν κατάφερα ακόμα να αποκτήσω.