Δεν ήξερα τι σημαίνει ελευθερία, μέχρι που σε καβαλησα. Ξερω ότι μαζί σου θα φύγω και είμαι χαρούμενος γι αυτό. Δεν ξέρω πότε. Εύχομαι σύντομα, αλλά δεν με πειράζει αν αργήσουμε λίγο. Χρειάζομαι λίγο χρόνο μέχρι να τελειώσω και τις τελευταίες μου υποχρεώσεις. Δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Ποτέ δεν με ένοιαξε. Μου αρκεί που με ζηλεύουν για όλα όσα ποτέ τους δεν θα μπορέσουν να γίνουν. Κάποτε ένιωθα σαν καταραμένος. Τόσα Γιατί, δηλητηριάζαν την σκέψη μου. Τόσος πόνος... Κι όλα έφυγαν στην πρώτη μας βόλτα. Ξερεις γιατι? Γιατι ο αερας καλυπτει τα δακρυα μου και τα αφηνει πισω σαν μικρη βροχη. Γινομαι ενα μαζι σου και κανεις μα κανεις δεν μπορει να μας φτασει. Με κούρασαν οι άνθρωποι κι ετσι αγάπησα μηχανές. Αγαπησα εσενα οπως ποτε!καμία!. Δεθηκα μαζι σου γιατι το πηρα αποφαση πλεον οως δεν μπορω να δεθω με κανεναν και τιποτα. Κι ετσι σου εδωσα ζωη κι εσυ μου εδωσες αδρεναλινη. Κανεις δεν θα μπορέσει να με κρίνει γι αυτό. Κριθηκα τοσες φορες αλλωστε. Αρκετα. Στην τελικη...Χαίρομαι που γεννήθηκα διαφορετικός. Ναι! Γιατί είμαι κάτι που αντικειμενικά, κάνεις άλλος δεν μπορεί να γίνει. Είμαι μοναδικός, Κι ας μην είμαι ξεχωριστός. Παντα με θυμαμαι να προσπαθω να βρω τον εαυτο μου. Σπαταλησα τοσα χρονια... για να καταλαβω οτι ποτε δεν τον εχασα. Ηταν παντα εκει κρυμενος κατω απο τα νευρα μου. Κι οσο τον εκρυβα τοσο νευριαζε...μεχρι που με εκρυψαν... και βγηκε η οργη σαν χειμαρος με λογια μισους και απραξια.Έσπασε το κουκούλι και βρήκα τα φτερά μου. Τώρα δεν χρειάζομαι κανέναν........Έχω εσένα και δεν νιώθω μόνος πια. Μετρούσα την ζωή μου με στιγμές...μέχρι που τις έχασα όλες. Αλλοιώθηκε μέσα μου η μορφή τους.... Τώρα θα την μετράω σε χιλιόμετρα.... Κι όσα αντέξουμε... τουλάχιστον μου αρκεί που ξέρω ότι εσύ δεν θα με προδώσεις ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου