Ενός λεπτού...Σιγή.

Περίεργο πράγμα ο χρόνος και ο τρόπος που τον αντιλαμβανόμαστε. Δίνουμε χρόνο σε
καταστάσεις ,σε ανθρώπους, λες και ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε εμείς οι ίδιοι. «Θα τα
πούμε αύριο». Μεγάλη κουβέντα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χάνονται ζωές ολόκληρες.
Πως ξέρεις ότι το αύριο θα ξημερώσει και για σένα; η για μενα η για τον οποιοδήποτε.Πως ξέρεις ότι όλα όσα έχεις μάθει να
κάνεις, να είσαι…Όλα αυτά δεν μπορούν να χαθούν μέσα σε ένα δευτερόλεπτο έτσι απλά.
Πριν καν προλάβει να ξημερώσει. Πως ξέρεις τι είναι σωστό και τι όχι, τι πρέπει να κάνεις, τι όχι… Πως πρέπει να αντιδράσεις σε καταστάσεις που διαρκώς μεταβάλλονται…Και δίνεις χρόνο, περισσότερο από όσο διαθέτεις. Κι όμως δίνεις… Κι όσο δίνεις τόσο αλλάζουν... μεταβαλλονται και πλεον τιποτα δεν ειναι οπως πρωτα. Στην ζωή δεν ερχόμαστε με
οδηγίες χρήσης, ούτε γνωρίζουμε από τα πρώτα μας βήματα ποιος είναι ο σκοπός της
υπαρξής μας.
Και εγω τι ζήτησα; Λίγο χρόνο. Λίγο χρόνο να μπορέσω να διορθώσω λάθη που ουσιαστικα δεν έκανα και να μαζέψω τα ασυμάζευτα χωρίς καν να έχω την υποχρεωση να το κάνω! Και δεν μου χαρίστηκε ούτε ένα λεπτο. Ούτε ένα λεπτό. Πάντοτε αργούσα. Ό,τι κι αν έκανα δεν μέτρησε…γιατί άργησα…. Και τώρα; Ναυάγησα μέσα στο ίδιο μου λιμάνι. Πονάω αλλά καμιά καρδιά δεν είναι εδώ να με ακούσει… Μόνο αυτιά βλέπω. Αυτιά και δάχτυλα. Πάνε τα χέρια, γίναν δάχτυλα. Τα στόματα σώπασαν πια. Τι νοημα έχουν οι λέξεις όταν οι μάσκες
πέφτουν. Κι εγώ μέσα σε τόσες μάσκες, πως περίμενα να με αναγνωρίσω όταν την έβγαλα.
Υπήρχαν όμως και μερικοί που δεν είδαν ούτε μία μάσκα μου…κι αυτοί ήταν που με
πλήγωσαν περισσότερο. Αυτοί που τους έδωσα να κρατήσουν το μαχαίρι, και το έμπηξαν απλά για να δουν τα όνειρα μέσα από το αίμα μου να φεύγουν. Και αυτό που δεν
καταλαβαίνω είναι γιατί το έκαναν…Γιατί δεν μου έδωσαν χρόνο όταν τους το ζήτησα;

 Γιατί να πρέπει να έχω μέσα στο μυαλό μου όλες αυτές τις εικόνες, που εφιάλτες γίνονται και με τυλίγουν. φωνές που δεν σταματάνε λεπτό. Μέσα σε ένα λεπτό χάθηκε η ζωή μου ολόκληρη, κι όμως δεν μου χαρίστηκε ούτε ενα.