Αυγουστιατικες σκεψεις

Σαν άνθρωποι επιλέγουμε για σύντροφο μας αυτόν που μας κάνει να νιώθουμε. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας λάθος. Έτσι την πατάμε. Νιώθουμε τόσα συναισθήματα και τους δίνουμε ένα πρόσωπο κι έτσι αναμειγνύονται μεταξυ τους και μπερδευόμαστε. Τόσο καιρό έψαχνα να βρω το λάθος μου μέσα στα τόσα σφάλματα έτσι ώστε να μπορέσω να το διακρίνω και να το ξεριζωσω από μέσα μου. Και μετά από χρόνια προσπάθειας, το βρήκα.
Για να κρατήσει μια σχέση δεν πρέπει να βρεις τον άνθρωπο που σε φτάνει στα όρια σου απλά και μόνο επειδή μπορεί, αλλά για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις. Να φτάσεις στο άκρο των δυνατοτήτων σου. Οχι του εαυτου σου. Και Είναι εκεί για σένα,δίπλα σου. Ούτε πίσω σου,ούτε μπροστά σου. Με πράξεις, όχι με λόγια. Κι ας κάνει λάθη, για σένα θα τα κάνει. Όπως κι εσύ. Μέχρι να μάθετε. Αρκεί να μένει ακέραιος σε όλα όσα πρεσβεύει. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Άλλωστε γι αυτό υπάρχουν. Για να τα κάνουμε και να μαθαίνουμε από αυτά. Γι αυτό φρόντισα να έχω δίπλα μου εκείνον τον άνθρωπο με κάνει να μην νιώθω Να μην νιώθω ζήλια, φόβο, μισος, παραμέληση, ενδοιασμούς.... οταν βγηκαν από την μέση όλα αυτά τα άσχημα, τότε ανοιξε χωρος για όλα τα όμορφα που έρχονται. Γιατί πάντα έρχονται. Ακόμα κι αν απουσιάζουμε. Όπως τα γράμματα που ρίχνει ο ταχυδρόμος κάτω από την πόρτα μας.Πάντα θα έρχονται. Γι'αυτό έμαθα να ξεχωρίζω πλέον τι κρατάω και Τι πετάω. Δεν αφήνω στοίβες πια.
Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που υπομένουν έναν άνθρωπο γιατί στο πρόσωπο του βλέπουν την ζωή τους ολόκληρη. Έντονες σκηνές. φωνές. Δάκρυα. Και μετά αγκαλιές, Παθος...ΛΑΘΟΣ. όχι!!!! Δεν φαίνεται από κει το πάθος ή η "αγαπη". Δεν δημιουργείται μέσα από τα νεύρα αλλά από την χημεία. Δεν κρύβεται μέσα σε εγκεφαλικά κύματα. Γίνεται χείμαρρος που σε παρασέρνει. Κι όμως... μένουν εκεί να λησμονούν όσα ποτέ δεν είχαν διότι όλα όσα ένιωθαν ήταν απλά μια φούσκα. Σαν τα ιντερνετικα μέσα που χρησιμοποιούν όλοι σήμερα. Απρόσωπα και ψεύτικα. Τόσα πρόσωπα...Κι ούτε ένα αληθινό. Πόσα σε αγαπάω άκουσαν τα αυτιά μου, Μα ένα δεν ειδαν τα  μάτια μου. Μου αρκεί μια ματιά να ξεχειλίζει "σε θελω". Δεν χρειάζομαι την αγάπη αν δεν συνοδεύεται από τον σεβασμό. Δεν χρειάζομαι τα δάκρυα, μόνο τον ιδρώτα. Χαίρομαι που δεν ανήκω εκει...στον κόσμο σας γιατί εδώ έχει την καλύτερη θέα. Δύο μάτια που κοιτάζω και δεν νιώθω τίποτα από όλα όσα κλέβουν την ομορφιά του κόσμου μου. Δεν νιώθω. Και για πρώτη φορά στην ζωή μου αναγνωρίζω στο έπακρο, κάθε μου αίσθηση.