Τώρα ναι.

Μπορεί να διώχνω από δίπλα μου ανθρώπους, όμως έχω τους λόγους μου. Κάποτε έφευγα,αλλά έτσι τους έδινα το δικαίωμα να πιστεύουν ότι θα γυρίσω. Η νόμιζαν ότι έχω ανάγκη να ψάξουν να με βρουν. Πολλές φορές τους επιβεβαιωνα κι όλας με το να γυριζω. Πλέον έμαθα το μάθημα μου κι αντί να φεύγω, άρχισα να διώχνω. Τώρα η πόρτα μου έκλεισε και κλείδωσε. Δεν με αφορά αν καταλαβαίνουν η όχι. Όποιος μπήκε, μπήκε. Όποιος βγήκε, Καλή ζωή. Έλεγα κάθε μέρα στον εαυτό μου ότι είμαι καλά, ότι θα περάσει κι αυτό. Σε κάθε μου φόβο,δάκρυ έλεγα αντέχω λίγο ακόμα. Κι έφτασε η στιγμή που τα είπα όλα αυτά κι όντως τα ένιωθα. Κι ας ήμουν μόνος. Έπρεπε. Για κάθε κακο και καλό που έκανα. Πλέον πατσισαμε ζωή μου. Το κοντέρ μηδενισε και πάμε πάλι από την αρχή. Μακρυά από κάθε τι άσχημο και κακο. Ξεβρωμισε το μέσα και το έξω μου και σ ευχαριστώ καθρέφτη μου που πάντα μου έδειχνες την αλήθεια. Σ ευχαριστώ φεγγάρι μου για κάθε σου καληνύχτα.  Πάνω απ όλα όμως σ ευχαριστώ εαυτε μου που με κουβάλησες όλα αυτά τα χρόνια και με άντεξες όσο κανεις άλλος...!
Αρκετά πια με τα δάκρυα και τις κακίες. Δεν χωράνε πλέον μέσα μου. Ούτε έξω μου. Τώρα ξέρω. Κι είμαι έτοιμος για όλα οσα ήρθαν και θα έρχονται από δω και πέρα γιατί ξέρω ότι εγώ επιλέγω αν θα είναι καλά...Η κακα... Και τώρα ξέρω. Είμαι έτοιμος.