Δεσμός...

Οι ίδιοι άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι...

Οι ίδιες μυρωδιές...

Οι ίδιες γνώριμες, αγαπημένες φωνές...

Μια γεύση από σπίτι...

Όπως παλιά...

Όπως τώρα...

Τι κι αν άλλαξαν Τόσα...

Αμα δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, οι καταστάσεις ρυθμίζονται...

Φτάνει να μένεις βράχος...

Θεμέλιο για ένα σπίτι..

Όχι ένα προκάτ που θα φύγει στο πρώτο φύσημα του ανέμου..!

Άλλο δεσμός...Άλλο σχέση...

Κι εγώ ξέρω από δεσμούς...

Όχι δεσμά...Δεσμούς!

Πόση ευτυχία γέμισα μέσα σε ένα μόνο απόγευμα με τους δικούς μου ανθρώπους...

Πόσο όμορφο...

Ήταν αυτοί...

Όπως ακριβώς τους γνώρισα...

Δεν ήταν παρένθετοι, στην θέση τους...

Ήταν αυτοί...

Η συγκεκριμένοι άνθρωποι!

Κι ήταν...

Λες και δεν είχε αλλάξει τίποτα...

Κι ας έχουν αλλάξει τόσα...

Περίεργο έτσι???

Και συνάμα τόσο, μα τόσο όμορφο...

Μια αναπνοή για να αντέξω την δύσπνοια της καθημερινότητας!

Μου άρεσε που μας είδα εκεί...

Όλοι μας κάναμε λάθη...

Άλλοι μικρά..

Άλλοι μεγάλα..

Άλλοι το καταλάβαμε πολύ....

Άλλοι λίγο...

Αλλά, όλοι μας ήμασταν εκεί...

Γιατί αυτό που μας ενώνει είναι ένας δεσμός...

Κι όχι μια απλή σχέση...

Και βλέποντας τους,

Αναρωτήθηκα...

Για ακόμα Μία φορά...

Γιατί οι άλλοι να μπορούν...

Να έχουν κάνει χειρότερα λάθη...

Να έχουν αντέξει χειρότερα πάθη...

Κι όμως να μπορούν...

Να είναι εκεί και να αντέχουν...

Να μην τα παρατάνε...

Κόντρα σε όλους και όλα...

Για ένα πιστεύω...

Για ένα συναίσθημα..

ΓΙΑ ΣΈΝΑ

ΓΙΑ ΜΈΝΑ

ΓΙΑ ΈΝΑ

Λένε πως ότι δεν λύνεται, κόβεται...

Κι αμα σε κόψω θα κοπώ μαζί σου...

Γιατί να μοιάζει ευκολότερη η ιδέα του να σε κόψω...

Γιατί να το κάνω...

Ο ίδιος πόνος είναι...

Αυτό δεν αλλάζει!

Πως γίνεται αυτό που πίστεψα ότι δημιούργησα, να χάθηκε μέσα σε μια στιγμή!

Πως ξεκίνησε να χάνεται εξ αρχής...

Γιατί οι άλλοι να μπορούν....

Ενώ εγώ όχι...

Κι όσο κι αν προσπάθησα, το μόνο που είδα ήταν ήττα!

Που χάθηκαν οι νίκες???

Ποιος άγιος μπορεί να μου φανερώσει μία λύση...

Και ποιος αμαρτωλός μπορεί να την πραγματοποιήσει!

Ποιος μπορεί να μου πει...

Έστω κάτι...

Και να το νιώσω...

Ποιος...

Που πλέον δεν πιστεύω σε κανέναν και τίποτα...

Μόνο αυτό το απόγευμα μένει να μου θυμίζει...

Πως ήταν, όταν ένιωθα...

Κι ήταν ωραία ρε γαμώτο...!

Ωραία...