συλλογισ-μη

Πόσος πόνος χρειάστηκε μέχρι να μάθω;

Πόσους ανθρώπους πληγωσα,

μόνο και μόνο επειδή πληγώθηκα!

κι όμως υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα που τόσο καιρό εθελοτυφλούσα και δεν έβλεπα.

Τόσοι άνθρωποι που δεν τους έδωσα ποτε την ευκαιρία να μου δείξουν όλα όσα μπορούν να μου δώσουν!

 Έμενα εκεί...

 Στην άμορφη προσωποποίηση ενός ονείρου που έχασε την υπόσταση του! Στην τελική όλα εμπειρίες είναι!

Κι εγώ ο ίδιος αποτελώ μια εμπειρία! Κουράστηκα να κλαίω για καταστάσεις και ανθρώπους που ραγίζουν και χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Μάσκες που πρέπει να διακρίνεις και να βγάλεις η να αφήσεις...

 Ψέματα... Ζηλιες...κακια...

Δεν τα χρειάζομαι αυτά. Τιποτα από όλα αυτά δεν χρειάζομαι... Απορώ γιατί άφηνα τα φαντάσματα τους να επηρεάζουν την καθημερινοτητα μου...

Τις σκέψεις μου...

 Την προσωπικοτητα μου...

Ήμουν πάντα τόσο απόλυτος!

έψαξα να βρω το ιδανικό και μόλις είδα κάτι να γυαλίζει το ονόμασα ιδανικό και πίστεψα σε αυτό.

Με όλη μου την ψυχή!

είδα κάτι που έμοιαζε σε αυτό που αναζητούσα και η ελειψη υπομονής μου δεν με άφησε να δω πόσο ψεύτικο ήταν.

Πάντα ήμουν ξεροκέφαλος.

Ήθελα πάντα να πετυχαίνω όλα όσα οι άλλοι φοβούνται να ονειρευτούν!

κυνηγούσα το αδύνατο μόνο και μόνο για να το κάνω δυνατό.

 Ήθελα να χτίσω ένα παλάτι πάνω σε κινουμενη άμμο. Ήξερα ποσο δύσκολο είναι αλλά δεν με εμπόδισε...

 Το έχτισα και μέσα του έχτισα μια ολόκληρη ζωή...

Κι όσο το τραβούσε η άμμος κάτω, τόσο το τραβούσα και το ανεβαζα πάλι... Μέχρι που κάποτε τα χέρια μου μάτωσαν και δεν ειχα άλλη δύναμη να το κρατησω...Ποσο μάλλον να το ανεβάσω για ακόμα μια φορα...

 Κι έτσι μόλις το άφησα...

εξαφανίστηκε.

 Λες και δεν υπήρξε ποτε.

 Απλά εξαφανίστηκε και μαζί του εξαφανίστηκαν κι όλοι μου οι κόποι....

Να το χτίσω...

Να το συντηρισω...

Να το σηκώνω κάθε φορά....

Και έμεινα στην μέση του πουθενα να κοιτάζω το κενό και να απορώ...

 Για πιο λόγο το έχτισα εξ αρχής.

 Αφού ήξερα πάνω σε τι το χτίζω. Έκλαψα μέχρι που στερεψαν τα δακρυα μου και χάθηκαν κι αυτά.

Χάθηκαν τα δακρυα... Το όνειρο... Εγώ...

Χάθηκαν όλα και το μόνο που έμεινε είναι μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα.

τουλάχιστον όμως το έχτισα. Και έζησα μέσα του. Τώρα ξερω πως όσα παλάτια και να χτίσω, αμα η βάση δεν είναι στερεά, δεν θα στεριώσει ποτε.

Τώρα ξέρω πως άμα σταματήσω να πληγώνω θα σταματήσω να πληγώνομαι κι αντί να κλαιω για τις πληγές μου, να ασχοληθώ μαζί τους μπας και κλείσουν επιτέλους! Δεν με νοιάζει αν μείνει σημάδι. Ίσα ίσα... Αυτό επιδιωκω για να χω να το βλέπω και να θυμάμαι!!! Θέλω να θυμάμαι... Γιατί μπροστά μου ανοίγονται τόσοι δρόμοι... Και πρέπει να θυμάμαι ποιον δεν θα περπατήσω ξανά. Πάντα θα είναι εκεί... Αλλά τι να το κανεις το μονοπάτι όταν δεν υπάρχουν ποδια να το περπατήσουν. Τι να την κάνεις την δύναμη όταν δεν υπάρχουν χέρια να την αγκαλιάσουν. Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Ότι είναι να γίνει, θα γίνει... 

Τόσο απλά...δεν θα χρειάζεται να είναι δύσκολο. 

Δεν θα ναι πρόβλημα... 

Θα είναι εξίσωση... 

Δεν θα είναι ανταγωνισμός, αλλά συμμαχία... 

Δεν θα είναι "αγαπούλες".... 

Θα είναι ΑΓΑΠΗ.

Θα είναι σεβασμός και κατανόηση!

Μπορεί να χάθηκε από τα μάτια μου, αλλά πρώτη μου φορά μπορώ να το διακρίνω σε άλλα μάτια! Δυο μάτια που κανένας χρόνος δεν μπορεί να πάρει μαζί του...

Κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να κρύψει το φως τους.

Δυο μάτια που με κοιτάζουν και βλέπουν σε μένα όλα όσα, 

ένα στόμα με έκανε να ξεχασω. 

Βλέπουν το καλό μέσα στο κακο μου! 

Εμένα, κι όχι όσα με αντικατοπτρίζουν! 

Μου πήρε πολύ καιρό για να το εμπεδώσω, αλλά σημασία έχει που εντέλει το έκανα! 

Άλλωστε σημασία δεν έχει ο προορισμός... αλλά το ταξίδι!