Ένας φαιδρός παράδεισος

Η ζωή είναι μια ρόδα που γυρνάει συνεχώς!!!!

Το θέμα όμως είναι ότι εσύ επιλέγεις αν θα γυρίσει υπέρ η κατά σου...

Κι αυτό φαίνεται από τις επιλογές που κάνεις!!!!

Ο χρόνος μετριέται με στιγμές...

Ούτε με ώρες, ούτε με μέρες, ούτε με χρόνια...

Αποτελείται από χιλιάδες μικρές στιγμές που δημιουργούν αναμνήσεις...

Αναμνήσεις που μόνο εσύ μπορείς να ορίσεις,

γιατί κατοικούν μέσα στον κόσμο της φαντασίας σου!

Πέρασα τόσα κύματα για να βρω ένα κομμάτι στεριάς και να το ονομάσω Ιθάκη μου...

Δεν ήταν,παρά μονάχα ένα μικρό νησάκι που μέσα σε αυτό βρήκα τον παράδεισο μου..

Ταξίδεψα...Χάθηκα... Ανακάλυψα... Ναυάγησα...

Κι έμεινα εκεί... 

Στα συντρίμμια ενός πλοίου που ονόμασα όνειρο!

Να βλέπω το αλάτι να γδέρνει την πρύμνη του...

Τα βράχια να ξύνουν τα αμπάρια του

και τα βακτήρια να εξαϋλώνουν την άγκυρα του...

Μένω εκεί και το βλέπω να καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μου,

Αλλά όσο κι αν θέλω να το φτιάξω για να συνεχίσω το ταξίδι μου....

Δεν μπορώ!

Δεν είναι ότι δεν θέλω...

Απλώς τα χέρια μου είναι ματωμένα,

Το στόμα μου στεγνό

Και τα μάτια μου...Θολά....

Άλλωστε σε ποιον αρέσει να είναι ναυαγός μέσα στον ίδιο του τον παράδεισο, 

όταν αυτός ήταν απλά μια μεταμφιεσμένη κόλαση?

Πάλεψα όμως, χρόνια ατελείωτα, με τέρατα και μυθικά πλάσματα...

Άντεξα αντίξοες συνθήκες έχοντας στο νου μου τον προορισμό μου...

Απλά κοιτούσα την πυξίδα μου και άντεχα...

Μέχρι να φτάσω...

Κι έφτασα...

Και τι κατάλαβα?

Πολέμησα και απαγκιστρώθηκα από ένα μικρό κομματάκι στεριάς,

όταν τότε είχα έναν ολόκληρο κόσμο στα πόδια μου...

Εμένα δεν μου αρκούσε!!!

Γιατί???

Επειδή βρήκα κάτι που έτυχε να μοιάζει, λίγο, με τον παράδεισο που είχα πλάσει μέσα μου...

Κι αυτό μου αρκούσε!!!

Μου αρκούσε για να αφήσω τον τόπο μου για έναν άγνωστο ωκεανό που κάπου μέσα του,

έκρυβε ένα κομμάτι ονείρου!

Μπορεί να ήταν δύσβατο,

μπορεί ν'αποτελούνταν από οργανισμούς που διαχέουν δηλητήριο...

Μπορεί ακόμα κι ο αέρας του να ήταν βαρύς και να μου προκαλούσε αναθυμιάσεις,

όμως ήξερα ότι μέσα σε αυτόν τον τόσο παράξενο τόπο υπήρχε ο θησαυρός μου...

Που άμα τον έβρισκα θα έδιωχνε μακρυά κάθε τι που θύμιζε κόλαση!!!!

Κάθε τι άσχημο, σκοτεινό και ψυχοφθόρο!

Έκανα λάθος!!!

Ένα ακόμα λάθος ανάμεσα στα τόσα τραγικά που έχω διαπράξει!

Έψαχνα να βρω την ψυχή μου μακρυά από κάθε τι γνώριμο.

Μακρυά από όλα όσα ήξερα και με είχαν μάθει μέχρι τότε!

Κι έτσι, ακόμα κι αν άγγιξα το όνειρο δεν άντεξα...

Άντεξα όλη την διαδρομή... 

Άντεξα τα εμπόδια...

Αλλά δεν άντεξα την όψη ενός εφιάλτη που ντύθηκε όνειρο!

Δεν ήταν αυτό που για χάρη του έκανα ένα τόσο μεγάλο ταξίδι!

Δεν ήταν παρά μονάχα μια οφθαλμαπάτη!

Μια όαση μέσα στην έρημο που με καταράστηκαν να βαδίζω!

Και έτσι...

Μετά απο όλα αυτά, παραμένω γυμνός στην άκρη του τίποτα...

Με μια πυξίδα κολλημένη που δεν μου δείχνει ούτε έναν δρόμο...

Όμως...

Ακόμα κι αν δεν ξέρω που θα πάω...

Ξέρω σίγουρα που δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω!!!!