Τι θα επέλεγες?

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω ανάμεσα στον Ήλιο και το Φεγγάρι,
δεν ξέρω ποιο από τα 2 θα επέλεγα!
Από την μία, ο Ήλιος...Είναι ο ήλιος....
Κι απ'την άλλη, το Φεγγάρι είναι...Φίλος μου.

Πόση λάμψη όμως, μπορεί να σου χαρίσει ένα φεγγάρι?

Μπορεί να σου δείξει το μονοπάτι...

Να σου κρατήσει συντροφιά για όσο κρατήσει η νύχτα...

Αλλά μέχρι εκεί... 

Μετά κι αυτό χάνεται...

Θλιμμένο, έχοντας πάρει μαζί του κάθε κραυγή απόγνωσης... 

Νυχτερινές σκέψεις και στεναγμούς...

Βράδια αξημέρωτα και δάκρυα λησμονιάς και πόνου...

Τα μαζεύει όλα και κρύβεται μέσα στην πρώτη ηλιαχτίδα.

Άραγε ο ήλιος...Έχει νιώσει ποτέ του θλίψη?

Είναι πάντα τόσο φωτεινός...

Πως θα μπορούσε να'ναι κάτι άλλο, πέρα από χαρούμενος?

Μπροστά του υποκλίνεται ολόκληρη φύση...

Ολόκληρο σύμπαν, νεκρώνεται μακρυά του...

Είναι τόσο σημαντικός, που όλα φαντάζουν τόσο μικρά δίπλα του.

Ξέρω πως νιώθει το φεγγάρι...Είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους...

Δεν είναι όμως και...Ήλιος!

Αν ο ήλιος μπορούσε να νιώσει, όπως το φεγγάρι,πως θα ένιωθε?

Πως διαχειρίζεται τόση, και τέτοια δύναμη...

Πως αντέχει να εξαλείφει, κάθε μέρα, το ίδιο σκοτάδι που ξέρει ότι λίγες ώρες μετά θα τον ξανα καλύψει....και άντε πάλι από την αρχή...

Και ξανά...Άλλη μία μέρα... Κι ακόμα μία...

Κι η νύχτα ν' απλώνει ξανά τον μανδύα της και να τον σκεπάζει...

Κι αυτος να της το σκάει και να βγαίνει ξανά και ξανά...

Κάθε μέρα...Να ξημερώνει την κάθε επόμενη...

Γνωρίζοντας πως χωρίς αυτόν... η μέρα δεν θα ξημερώσει ποτέ...

 και το φεγγάρι δεν θα έχει από που θα αντλεί φως για να δείχνει το δρόμο...

Όσο σκοτάδι κι αν τον γεμίζει η νύχτα και η κάθε νύχτα που τον εξαφανίζει...

Το φως του είναι τόσο δυνατό, που διώχνει μέχρι και την τελευταία σκιά....

Δεν ξέρω ποιο από τα 2 θα επέλεγα.
Άλλωστε ο ήλιος είναι... Ο ήλιος!
Αλλά και το φεγγάρι ειναι...Φίλος μου!