Αποτυπώματα στο χιόνι

Χιονίζει....ποσο λατρεύω το χιόνι...
Αν μπορουσα να διαλεξω μια εποχη...
Αυτη θα ταν ο χειμώνας...
Μ αρεσει το κρυο... και η αναγκη μας για ζεστη....Άλλωστε ολα ειναι πιο ρομαντικα οταν κρυώνουμε...
Φέτος δεν ευχηθηκα πολλα... Ηθελα απλώς να χιονίσει... Μονο αυτο... να νιωσω αυτη τη βελουδινη αγκαλια γιατι καμιαν αλλη δεν μπορει να με χωρεσει...
Και φετος χιονισε... επιτελους τα ασπρισε ολα... ετσι ξαφνικα...τοσο απροσμενα...τοσο ομορφα...απαλα... ολα μοιαζουν τοσο στοργικα οταν τα καλύπτει μια πάχνη...
Κοιταζω κατω τα αποτυπωματα.... αχνά... οι δρομοι αδειοι... Ισα που βλέπω..τοσο χιονι... μονο για μενα... Τι παραξενο. το βουνο ειναι διαφορετικο...φορεσε τα καλα του γ αυτην μου την επισκεψη... κι ομως δεν σταματαω να κοιταζω κατω... κατι μου κραταει το βλέμμα στο εδαφος...Ακαθοριστα αποτυπωματα παντου... ψαχνω...Ισως  καποιο απο αυτα, να ειναι το δικο της.... Ισως το χιονι να πήρε τον πάγο από μέσα της και να το μετετρεψε σε μια εκθαμβωτικη νιφάδα...Σε ενα δάκρυ που θα χαρίσει στον ήλιο... Ισως γινομαι ερμαιο των σκέψεων μου για ακόμα μια φορα... κι ομως κατι στον αερα... Την θυμίζει...Ίσως αυτη η αγκαλιά...Ίσως αυτη, να μου την θυμίζει... Το βελουδο στο δερμα της...και τον πάγο στα μάτια της.
Κι αφου δεν είναι εδω... Τότε γιατί την νιώθω... Γιατί η μορφή της, στοίχειωσε τον καθε μου τοίχο?
Γιατί ο κάθε στίχος μου την κρύβει μέσα στις νότες του...
Γιατί οι Νόθες σκέψεις μου μυρίζουν τ αρωμά της... ο οιρμος μου με παρέσυρε
Και μ'έβγαλε στο σπίτι της, απ' έξω...
Όχι δεν ήθελα να την δω...
Ούτε να την ακούσω...
Μόνο τ'αποτυπώματα της ήθελα να βρω και να αποτυπώσω... Κι ίσως κάποτε να ξαναχιονίσει...
Και τότε θα ξέρω να τα αναγνωρίσω...
Ίσως κάποτε οι σκεψεις της την παρασύρουν κι αυτήν, μια άσπρη νύχτα έξω από το σπίτι μου... και τότε θα ξέρω πως είναι τα δικά της. Τόσο κοντά μου... Για μια φορά, εκείνη...Ίσως...και όχι...
ΜΌνο τα αποτυπώματα μπορούν να το μαρτυρήσουν... Γιάυτο αγαπώ το χιόνι...γιατί αγκαλιάζει τα πάντα και τα επουλώνει...δεν τα καλύπτει...γίνεται ένα μαζί τους..!