Απάνθρωποι άνθρωποι.

Δεν ξέρω πλέον τι νιώθω! Σαν να είμαι χαμένος μέσα σ'ένα απροσδιόριστο κενο που με τραβάει όλο και πιο κάτω στο σκοταδι... Δεν με αφήνει να βγω να αντικρύσω τον ήλιο.
Πως γίνεται παρ'όλο που δεν είμαι φυλακισμένος, να μην μπορώ να αποδράσω.
Θέλω να τρέξω μακρυά από κάθε τι που με τρομάζει και με κάνει να μοιάζω με αυτό το σκότος που σιχαίνομαι. Κι όμως μένω να παραθερίζω σε μία άδεια ματωμένη ακτή.
 Κάθε φορά που γυρίζω τις σελίδες της ζωής μου βλέπω πάντα στο πάνω μέρος με κεφαλαία γράμματα τον Θάνατο και την Σίψη. Λίγο έμεινε ακόμα. Πρέπει να αντέξω. 
Να αντέξουνε τα μάτια μου στην θέα όλης αυτής της σαπίλας και της ψευτιάς. 
Μισώ τους ανθρώπους κι όσα φέρνουν ερχόμενοι, 
αλλά περισσότερο τους απεχθάνομαι για όλα όσα παίρνουν φεύγοντας.
Πόσα κομμάτια να κόψω τον εαυτό μου να έχουν να παίρνουν. 
Κουράστηκα, όμως τα ποδια μου δεν σταματάνε να ξαποστασουν λίγο.
Τρέχουν να προλάβουν την καρδιά πριν κάνει ένα ακόμα σφάλμα. 
Τα πόδια μου τρέχουν, όμως τα χέρια μου είναι κλειστά. 
Δεν δέχονται πλέον επισκέψεις από αγκαλιές δανεικές. 
Τελείωσαν οι ευκαιρίες κι ο χρόνος μαζί τους.
Μια νέα σελίδα γύρισε και τώρα τι να γράψω; 
Τι άλλο μου έχει μείνει να στάξει από την πένα μου.
Πάντα ένιωθα τόσο μόνος. 
Η κατάρα μου να έχω δίπλα μου τόσους... κι όμως να μην θέλω κανέναν.
Να φοράω την μοναξια πριν βάλω την μάσκα της ημέρας.
Και να μαι πάλι στο σημείο που αναρωτιέμαι... Τι νόημα έχουν όλα τελικά;
Όλα όσα διόρθωσα, έφτιαξα, προσπάθησα. Δεν είχαν αξία. Δεν μέτρησαν. 
Τα μάτια που έπρεπε να τα δουν κοίταζαν αλλού. Ποιο το νόημα λοιπόν.

Πλέον έμαθα πως Κάποιοι άνθρωποι θα σε αγαπήσουν μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους δίνεις αγάπη, θα συνειδητοποιήσουν πόσα πολλά τους έδινες μονάχα όταν σταματήσεις να τους δίνεις.

Κάποιοι άνθρωποι θα παλέψουν για την προσοχή σου μονάχα όταν εσύ σταματήσεις να τους προσέχεις, θα σε εκτιμήσουν μονάχα όταν εσύ έχεις ήδη φύγει. 

Κάποιοι άνθρωποι θα διαπιστώσουν πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη σου για αυτούς όταν βεβαιωθούν ότι κανείς άλλος δεν θα μπορέσει να τους αγαπήσει με τον δικό σου τρόπο.

Σε κάποιους ανθρώπους θα αρχίσεις να λείπεις μονάχα όταν εσύ τους γυρίσεις την πλάτη μετά από αμέτρητες ώρες που περίμενες να σε κοιτάξουν. Και μετά, μετά θα είναι απλά αργά γιατί η πόρτα της καρδιάς σου θα έχει κλείσει. Θα είναι αργά να τους ξανακοιτάξεις, αργά να τους ξαναδώσεις, αργά να τους ξαναγαπήσεις.

Θα έχεις μάθει να μην φοράς ανθρώπους που σε στενεύουν, που σου κόβουν την ανάσα. Θα έχεις μάθει ότι μένοντας στο ίδιο σημείο, στην ουσία πηγαίνεις προς τα πίσω.

Θα έχεις μάθει ότι αυτός που αγαπάει πραγματικά προσφέρει ηρεμία και σιγουριά. Θα έχεις μάθει ότι έχει έρθει η σειρά σου να πάρεις πίσω αυτά που έδωσες. Θα έχεις μάθει ότι εάν δεν μπορείς να γελάσεις με έναν άνθρωπο, δεν υπάρχει το μαζί γιατί δεν υπάρχει σχέση.

Θα έχεις μάθει να μην δικαιολογείς ανθρώπους γιατί θα έχεις μάθει ότι η αναποφασιστικότητά τους στην ουσία είναι η απόφασή τους. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να έχουν την ευκαιρία να σε έχουν ποτέ ξανά γιατί δεν θα σου χρειάζεται να είσαι με ανθρώπους που πρέπει να σε χάσουν για να σε κρατήσουν. Πιο το νόημα λοιπόν.... Τι να το κάνεις το δίκιο σου όταν δεν έμεινε πια κανείς να το δει.