Μέσα στην νηφαλιότητα της μέθης μου

Θέλω να παγώσω το χρόνο και να χαθώ στο δευτερόλεπτο εκείνο....
που τα χείλη σου άγγιξαν, για πρώτη φορά, τα δικά μου.
Να κλέψω την ανάσα πριν τρέξει και το σκάσει μακρυά και την χάσω...
Να την φυλακίσω μέσα στην νηφαλιότητα της μέθης μου!
Το έπαθλο μου σε αυτό μας το "παιχνίδι¨"....Σ'αυτό το κυνήγι θησαυρού...
Λένε "Σημασία έχει που ταξιδεύει η καρδιά και όχι το κορμί".
Εγώ πιστεύω ότι σημασία έχει που ταξιδεύει το μυαλό...
Αυτό είναι το μόνο που συγχρονίζει καρδιά και σώμα...
Παρατηρεί μέσα από τα μάτια...Γι'αυτο καλό είναι να κοιτάμε εκεί που θέλουμε να πάμε, αλλιώς το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να πάμε εκεί που κοιτάμε...
Σε θέλω, όχι γιατί κάνεις την καρδιά μου να φτερουγίζει και το κορμί μου να τρέμει...
Όχι....Απλά στα μάτια σου βρίσκω την γαλήνη που αναζητούσα...
Στο χαμόγελο σου βρήκα το χαμόγελο που έχασα κάποτε...
Και πίστεψε με, δεν είναι απελπισία αυτό που με φέρνει στα μάτια σου, μπροστα...
Δεν είναι κάτι νοθευμένο...
Είναι αγνή σκόνη μαγείας...!
Εγώ ο ίδιος ταξίδεψα στις πιο κρυφες γωνιές του ουρανού μου...
Στην οδό των ξεχασμένων άστρων...Και είχε μείνει μόνο η σκόνη τους...Κι έτσι την μάζεψα και την πήρα...
Βλέπεις, κανείς δεν είδε την μαγεία μέσα τους κι έτσι μια μέρα ξεθώριασαν και έσπασαν και έγιναν στάχτες κι οι σταχτες... Σκόνη...
Σε θέλω γιατί με ηρεμείς...Γιατί τις σκέψεις που σε τρομάζουν εγώ τις ξέρω και μπορώ να σε μάθω να μην τις φοβάσαι...
Δεν είναι κακό να φοβάσαι...Να έχεις αδυναμίες....Όλοι το κάνουμε!
Μου αρκεί που βρήκες τον τρόπο και ξεγλύστρισες μέσα στον κόσμο μου...
Μια άγνωστη γοργόνα που ξέβρασε το κύμμα...
Ένα κύμα που πήρα και το έφτιαξα θάλασσα!
Σε θέλω γιατί πάντα ονειρευόμουν ένα ταξίδι στα σύννεφα και εσύ μου το χάρισες...
Η αλήθεια είναι, ότι πάντα έψαχνα τρόπους να πετάω όσο πιο κοντά στα σύννεφα, μπορώ...
Είτε μεταφορικά είτε με μεταφορικά...
Πάντα όμως ήμουν μόνος...
Δεν ήξερα τους μορφασμούς που παίρνει το πρόσωπο μου κατά της απογείωση....
Εκείνο το λεπτό που κόβεται η ανάσα...Νιώθω το χέρι σου και σε ακούω να λες "απογειωνόμαστε".
Και ξανικά μια θάλασσα απο σύννεφα ξετυλίγεται μπροστά μας....
Αυτό που με ταξίδεψε περισσότερο, ήταν η προσγείωση...
Που σε κάθε ανατάραξη μου έλεγες "κοίτα με"...
Σε θέλω γιατί με κάνεις να μην φοβάμαι...
Σε θέλω και πλέον δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το ανατρέψω...
Σε θέλω γιατί δεν σου ζήτησα τίποτα απ'όσα μου έδωσες...
Κι όμως μου τα έδωσες...Κι ας ξέρεις ότι "τέτοιος είμαι εγώ".
Δεν είμαι πια...Χάθηκε όπως και άλλα πολλά, ένα ματωμένο βράδυ του 16...
Ξεψύχισε μαζί του και όσο όλοι μετρούσαν ανάποδα εγώ ταξίδευα στον κόσμο των ονείρων μου...
Μου ζήτησες να σου περιγράψω τι αισθάνομαι και όχι το συναίσθημα το ίδιο και δεν σου απάντησα...
Όχι γιατί δεν ξέρω...Αλλά και να σου πω...Δεν θα με πίστευες..
Άλλωστε τα λόγια...Είναι τόσο φθηνά...Αναλώσιμα...δεν μπορούν να προσδιορίσουν στο έπακρο και να σε κάνουν να νιώσεις τον προσδιορισμό αυτού του συναισθήματος...
Δεν είναι αναλώσιμο..Δεν μπορείς να του βάλεις ταμπελάκι γιατί πολύ απλά δεν του πάει...
Το χαλάει...Μου φτάνει που χαμογελάω...
Με κοιτάζω στις φωτογραφίες και δεν βλέπω γκριμάτσες, αλλά χαμόγελο...
Κι εσύ χαμογελάς..Σε όλες...!
Σε θέλω, γιατί απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα ιστορίες και έψαχνα τους κατάλληλους ρόλους για να το φέρω στην ζωή...Κι όμως μαζί σου απλά το ζω...Και μετά έχω κάτι για να γράψω....
Και σε βλέπω και σενα εκεί...Στο μέρος εκείνο...Που μόνο η φαντασία μας ξέρει που βρίσκεται...
Ξέρω ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι...Που μπορώ να ζήσω διαφορετικά ή πανομοιότυπα...Καλύτερα ή χειρότερα...Εγώ όμως θέλω να μείνω σε αυτό...Εδω...Σε μέρη τιθασευμένα, όχι ατίθασα.
Αν το νιώθεις θα το νιώσω...Μην αγχώνεσαι..Όντως..!