...

Ουρανέ μου, πες μου το βλέπεις κι εσύ...ή μόνο εγώ..?
Δεν γίνεται να μην το βλέπεις...
Για πρώτη φορά στην ζωή μου, δεν φοβάμαι...
Νιώθω πιο δυνατός από ποτέ...
Νιώθω ότι μπορώ να σε αγγίξω ουρανέ μου...
Πετάω και δεν με νοιάζει...
Έχω πέσει ναι...Πόνεσα...Διαλύθηκα..!
Και τι μ'αυτό?
Δεν θα ξαναπετάξω???
Όχι...Κοίτα με, πετάω..!
Κι ας ξαναπέσω...Και τι μ'αυτό?
Η πτήση μας κρατάει για όσο πιλοτάρουμε εμείς...
Ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνουμε στάσεις εκτάκτου ανάγκης...
Θα φτάσουμε στον προορισμό μας αλώβιτοι και αρτιμελείς!
Μόνο που εγώ δεν έχω πλέον κάποιον προορισμό...
Μου αρκεί να είμαι μαζί της...
Να κοιμάμαι και να ξυπνάω και να την έχω μέσα στην αγκαλιά μου...
Να με κοιτάει με αυτό το βλέμμα που κάνει κάθε πτυχή του εαυτού μου να την ερωτεύεται όλο και πιο πολύ...
Δεν ξέρω πως έγινε...
Υπάρχουν μόνο εικόνες στο μυαλό μου.
Εικόνες που με γεμίζουν συναισθήματα...
Όμορφα συναισθήματα... Και ένα μόνιμο χαμόγελο...
Άξιζε που περίμενα...
Που υπέμεινα και επέμεινα...
Που άλλαξα, που πέθανα...
Γιατί, ξαναγεννήθηκα...
Γιατί τα λάθη μου δεν τα έκανα σε κείνη...
Δεν τα έβγαλα πάνω της...
Ξέρω πως να την φροντίζω...
Κάθε νέα νύχτα που ξημερώνει και κάθε μέρα που μας καληνυχτίζει
Τώρα που επιτέλους την βρήκα...
Δεν φοβάμαι, ουρανέ μου...Με νιώθεις?
Δεν υπάρχει πλέον κάτι κακό μέσα μου...
Έφυγε...μαζί με όλα όσα μου στερούσαν το χαμόγελο..
Κι έμεινα εγώ....Χωρίς φραγμούς και τείχη...
Εγώ...