Καμία ιστορία δεν έχει μόνο ένα νόημα.

Μας το έκανε πάλι ψυχή μου. Μόνο που αυτή τη φορά δεν κατάφερα να βγάλω το δηλητήριο. Πίστευα πως αν έδειχνα πόσο άσχημο είναι αυτό που κάνει, θα καταλάβει και δεν το έκανε ούτε μία φορά. Η αλήθεια είναι πως δεν πονάω που έφυγα, όχι, το είχα πει πολλές φορές άλλωστε. που δεν το έκανα νωρίτερα είναι αυτό που με πονάει. Που το άφησα να εξελιχθεί έτσι. Που τελικά...Δεν έμαθα από τα λάθη μου.

Πως αφέθηκα στην αφέλεια τόσο ώστε να μην μπορώ να με διακρίνω; Πως υπερασπίστηκα τόσο την αλήθεια, όταν το ψέμα είναι αυτό που μετράει. Πως μπορεσα εγώ, ο δακτυλοδεικτούμενος κυνικός ψεύτης να γίνω ένα με την αλήθεια όλου του κόσμου. Γιατί επέλεξα τώρα να είμαι αληθινός; Γιατί; Είναι ακόμα μία από αυτές τις στιγμές, μια ακόμα ιστορία που δεν μπορώ να καταλάβω. Κι όμως την νιώθω τόσο οικεία. Του βοσκού με τον λύκο. 

Κάποτε ήταν ένας βοσκός που συνέχεια έλεγε ψέματα. Έτσι ένα βράδυ φώναξε "ΒΟΗΘΕΙΑ ΛΥΚΟΣ" κι όλο το χωριό έτρεξε να τον βοηθήσει. Όταν έφτασαν αντί για λύκο είδαν τον μικρό βοσκό να έχει πέσει κάτω στο πάτωμα από τα γέλια. Αυτό έγινε και την επόμενη και την μέρα μετά καθώς και κάθε επόμενη, μέχρι που ο κόσμος σταμάτησε να πηγαίνει ξέροντας πως είναι ένα ακόμα κακόγουστο ψέμα. Ο λύκος όμως παραμόνευε. Κι όταν ήρθε η στιγμή επιτέθηκε στο κοπάδι κι ο βοσκός φώναξε πάλι "ΒΟΗΘΕΙΑ ΛΥΚΟΣ", φώναξε τόσο δυνατά που η φωνή του έφτασε και στο δίπλα χωριό. Μάταια. Δεν πήγε κανεις. Κι έτσι ο λύκος έφαγε όλα τα πρόβατα. Με την αλήθεια όμως ασχολήθηκε ποτέ κανείς; Οκ μπορεί ο λύκος να έφαγε τα προβατα όμως ο βοσκός για μία φορά είπε όντως την αλήθεια. Κανείς δεν σκέφτηκε μήπως η μοναξιά τον ωθούσε να πει ψεματα. Κανείς δεν αναρρωτήθηκε ποιος είναι αυτός ο βοσκός. Καμία ιστορία δεν έχει μόνο ένα νόημα. Έχει τόσα όσα είναι και τα αυτιά που την ακούν.