Τετάρτη 25 Μαρτίου 2015

χαμένος στα θολάσματα...

https://www.youtube.com/watch?v=ruP672bL8eA
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με φοβίζει πιο πολύ...
Η ικανότητα μου να φεύγω ? ? ?
ή η ανικανότητα μου να μείνω,
όταν βλέπω ότι ο δρόμος που επέλεξα να βαδίσω οδηγεί σε αδιέξοδο?
Ποιο είναι το λάθος μου?
Που το χάνω?
Αφού προσπαθώ....
...συνέχεια....
Προσπαθώ για μένα,για σένα,για τον κάθε ένα ξεχωριστά....
Άραγε αξίζει?
Αυτό είναι που θέλω?
Που έχω ανάγκη?
Που μου αξίζει?
Περιφρόνηση?
Ξέρεις να κατηγορείς...
όλοι ξέρετε πως να το κάνετε...
Όλοι μας ξέρουμε...
Είναι ένα έμφυτο ταλέντο, το να είσαι ικανός να κρίνεις κάτι, όταν και μόνο η ιδέα του να κριθείς...
Σε τρομάζει...
Έτσι είναι οι άνθρωποι... 
Ένα μεγάλο Τίποτα...
Μια μάζα  τίποτα που περνιέται για κάτι...
Όλα είναι τόσο αναλώσιμα...
Όλοι και όλα είναι ένα τίποτα...
Δεν υπάρχει αυτό το μεγαλειώδες. 
Αυτή η ιδέα του να ανήκεις κάπου...
όλα είναι τόσο φαιδρά! 
Δεν αντέχω άλλο. 
Έχει πλημμυρίσει όλο μου το είναι με την φαιά ουσία που προσφέρει αυτή η πραγματικότητα...
Αυτός  ο κόσμος ο γυάλινος....
και δεν υπάρχει χώρος για τον ίδιο μου τον εαυτό. 
Θυσιάζω τις ανάγκες μου...τα ιδανικά μου...όλα όσα είμαι και όλα όσα με δημιούργησαν...
Στον βωμό της ατέρμονης αναμονής προς το τίποτα...
ΓΙΑΤΙ????
Αυτό θέλω? 
Έναν φαύλο κύκλο? 
Δεν αντέχω άλλο, θέλω να τρέξω..
Να ξεσπάσω..
Να σπάσω αυτό το γυαλί και να ξεφύγω από την φυλακή που μόνος μου κλείστηκα.... 
Θέλω να πετάξω σε ουρανούς που κάνεις άλλος δεν έχει καταφέρει να φτάσει.... 
Θέλω να τρέξω μακρυά από τα τέρατα που κατοικούν μέσα στην ψυχή μου...
Μακρυά από κάθε φόβο...κάθε πόνο...
θέλω να γελάσω...
όχι με το ψεύτικο χαμόγελο που έχω δημιουργήσει...
Με εκείνο που μου αρμόζει...που μου πάει...πως όμως? 
Πως να ζήσω οταν μεσα μου ειμαι νεκρος? 
Δεν εχω δυναμη για τιποτα κι ομως πρεπει να καταφερω τοσα... Να αντεξω τοσα.... Πως?
Υπαρχει εστω και ενα χερι να με κρατησει?
Ενα αυτι να με ακουσει…
μια αγκαλια να με κρατησει....
Να χαθω μεσα της…
και να μην βγω ποτε απο κει…
ειμαι τοσο μονος....
και μιλάω για την πραγματική έννοια της μοναξιάς....
Αυτήν που περιτριγυριζεσαι από τόσο κόσμο κι όμως δεν υπάρχει κανένας με τον οποίο να μπορείς να ενωθείς!

Λένε : "όταν θες κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις" .
Όταν όμως δεν θες τίποτα...απολύτως τίποτα!
Τότε πες μου...
ποιο σύμπαν και ποια δύναμη θα συνωμοτήσει για να κρατήσει τα πάντα μακρυά σου?
Αφού υπάρχει αυτή η Ευτυχία όπως λένε... 
Κι είναι τόσο όμορφη...
Τότε εγώ γιατί βλέπω μονάχα την σκιά της?
Πότε επιτέλους θα την γνωρίσω??

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

κοιτάζω τον ουρανό....κι είσαι εκεί.

Δεν λεω ότι μου έλειψες...  Απλά τα μάτια μου πεθύμησαν το βλέμμα των δικών σου.  Δεν λεω ότι σε σκέφτομαι... Απλά το μυαλό μου χαραζει την ...