Για σένα...

Ήθελα να γίνω ο ένας....
Αυτός ο ένας...
Αλλά δεν είμαι...
Όσο κι αν το προσπάθησα....
Δεν είμαι παρά μονάχα μια μορφή μέσα στο πλήθος...
Μια σκιά μέσα σε αυτήν την άμορφη μάζα που αποκαλούμε καθημερινότητα!
Ήθελα να είμαι αυτός που θα σου κρατάει το χέρι στα μονοπάτια της ζωής σου, κι όχι απλά να σου δείξω τον δρόμο...
Ήθελα να είμαι η πρώτη σου σκέψη το πρωί κι η τελευταία λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου και βυθιστείς στην χώρα των ονείρων.
Έντυσα την πιο ζεστή μου αγκαλιά με τα πιο ακριβά μου συναισθήματα και στην φόρεσα να μην κρυώνεις τις νύχτες της μοναξιάς κι έμεινα γυμνός στην άκρη του κόσμου να φωνάζω...
"ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ???"
Εσύ που κάποτε κολυμπούσες μέσα στους ωκεανούς της ψυχής μου ξαφνικα σε πνιγειι κάθε στάλα της....
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ???
...Που είσαι....
Σε θυμάμαι να πετάς κι εμένα από κάτω να σε καμαρώνω.
Ποτέ σου όμως δεν αναρωτήθηκες γιατί δεν πέταξα μαζί σου...
Αλλά, καρδιά μου, δυστυχώς είχα μόνο δύο φτερά....
Έτσι προτίμησα να στα χαρίσω....
Πέτα ψυχή μου....
Πέτα όσο πιο μακρυά μπορείς....
Ίσως κάποτε βρεις την Ιθάκη που τόσα χρόνια ψάχνεις....