Με θυμάμαι μικρό να κάθομαι και να χαζεύω για ώρες
αυτήν την πεταλούδα…
Τόσο όμορφη….
Με τα φτερά της τα ροζ, να χρωματίζει τις γκρίζες στιγμές μελαγχολίας μου…
Ήθελα τόσο πολύ να την πιάσω, αλλά όλο μου ξέφευγε…
Όσο κι αν προσπαθούσα…
Δεν μπορούσα…
Μέχρι που μια μέρα πήρα ένα βάζο και την έκλεισα…
Την πήγα στο δωμάτιο μου…
Την τοποθέτησα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, έτσι ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που θα αντικρίσω την στιγμή που θα ανοίξω τα μάτια μου.
Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη την μέρα…
Όχι τόσο την μέρα…
Όσο το συναίσθημα που ένιωσα να με κατακλύζει...
Εγώ κι η πεταλούδα μου…
Επιτέλους μαζί...
Μέσα στο βάζο είχα βάλει ζάχαρη και νερό…
και βαμβάκι για να κάθεται στα μαλακά…
Πριγκίπισσα σε έναν θρόνο που εγώ έφτιαξα για αυτήν…
Μόνο για αυτήν…
Την μικρή μου ρόζ πεταλούδα…
Ήταν μοναδική…
Κι ήταν δικιά μου… όχι δική μου…
Δικιά μου!!!
Ήθελα να την κάνω ευτυχισμένη…
Της πρόσφερα περισσότερα απ’ όσα ο νους της μπορούσε να φανταστεί…
Αρκεί να πετάει μόνο για μένα!!!
Κι όμως όσο περνούσαν οι μέρες η πεταλούδα μου αντί να γεμίζει με χρώμα την ζωή μου,
άρχισε να χάνει το δικό της …
Και δεν ήταν πια ροζ…
Το νερό έβρεχε το βαμβάκι όσες φορές κι αν το άλλαξα…
Όσο κι αν προσπαθούσα να το φτιάξω…
Κι η ζάχαρη…
Βράχηκε κι αυτή με συνέπεια να κολλάει πάνω στα μικροσκοπικά ποδαράκια της που έτρεμαν.
Την έβλεπα να προσπαθεί να πετάξει όμως κάθε προσπάθεια διαλυόταν μπροστά στον γυάλινο τοίχο που εγώ έβαλα…
Κι ας είχα ανοιχτό το καπάκι νομίζοντας ότι μπορεί να πετάξει μακρυά όποτε εκείνη το θελήσει…
Πίστευα πως της είχα προσφέρει ένα σπίτι..
Θαλπωρή…
Αγάπη…
Είχε ότι ήθελε…
Ό,τι μου ζητήσει πριν καν το ζητήσει…
Πίστευα πως δεν πετούσε επειδή δεν χρειαζόταν να το κάνει,
όχι επειδή δεν μπορούσε...
Πόσο λάθος έκανα…
Το βαμβάκι είχε σχηματίσει ιστό γύρω από τα πόδια της και δεν μπορούσε να φύγει…
Δεν μπορούσε ούτε να φάει, ούτε να πιει νερό…
Ούτε να πετάξει…
Τα φτερά της κολλούσαν από την ζάχαρη…
κι η πεταλούδα μου έμενε εκεί να με κοιτάει…
...Μέσα από την γυάλινη φυλακή της…
σιγοψιθυρίζοντας… “ΓΙΑΤΙ???
Γιατί με έκλεισες εδώ? εγώ γεννήθηκα για να πετάω…”
Δεν ήθελε τίποτα απο όλα όσα εγώ πιστευα ότι χρειαζόταν…
Γιατί την ανάγκασα να μείνει μαζί μου φυλακίζοντας την…
Χωρίς την θέληση της…
Αθελα μου...
Γι’αυτό απόψε ελευθερώνω την πεταλούδα μου να πετάξει πιο ψηλά
κι από τα πέρατα του ουρανού…
Να βρει έναν λόγο να πετάξει…
Τον δικό της λόγο…
Κι ας πετάει όπου η ψυχή της αντέχει...
Αρκεί να πετάξει…
και να ναι για πάντα…
...Ροζ..
αυτήν την πεταλούδα…
Τόσο όμορφη….
Με τα φτερά της τα ροζ, να χρωματίζει τις γκρίζες στιγμές μελαγχολίας μου…
Ήθελα τόσο πολύ να την πιάσω, αλλά όλο μου ξέφευγε…
Όσο κι αν προσπαθούσα…
Δεν μπορούσα…
Μέχρι που μια μέρα πήρα ένα βάζο και την έκλεισα…
Την πήγα στο δωμάτιο μου…
Την τοποθέτησα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, έτσι ώστε να είναι το πρώτο πράγμα που θα αντικρίσω την στιγμή που θα ανοίξω τα μάτια μου.
Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη την μέρα…
Όχι τόσο την μέρα…
Όσο το συναίσθημα που ένιωσα να με κατακλύζει...
Εγώ κι η πεταλούδα μου…
Επιτέλους μαζί...
Μέσα στο βάζο είχα βάλει ζάχαρη και νερό…
και βαμβάκι για να κάθεται στα μαλακά…
Πριγκίπισσα σε έναν θρόνο που εγώ έφτιαξα για αυτήν…
Μόνο για αυτήν…
Την μικρή μου ρόζ πεταλούδα…
Ήταν μοναδική…
Κι ήταν δικιά μου… όχι δική μου…
Δικιά μου!!!
Ήθελα να την κάνω ευτυχισμένη…
Της πρόσφερα περισσότερα απ’ όσα ο νους της μπορούσε να φανταστεί…
Αρκεί να πετάει μόνο για μένα!!!
Κι όμως όσο περνούσαν οι μέρες η πεταλούδα μου αντί να γεμίζει με χρώμα την ζωή μου,
άρχισε να χάνει το δικό της …
Και δεν ήταν πια ροζ…
Το νερό έβρεχε το βαμβάκι όσες φορές κι αν το άλλαξα…
Όσο κι αν προσπαθούσα να το φτιάξω…
Κι η ζάχαρη…
Βράχηκε κι αυτή με συνέπεια να κολλάει πάνω στα μικροσκοπικά ποδαράκια της που έτρεμαν.
Την έβλεπα να προσπαθεί να πετάξει όμως κάθε προσπάθεια διαλυόταν μπροστά στον γυάλινο τοίχο που εγώ έβαλα…
Κι ας είχα ανοιχτό το καπάκι νομίζοντας ότι μπορεί να πετάξει μακρυά όποτε εκείνη το θελήσει…
Πίστευα πως της είχα προσφέρει ένα σπίτι..
Θαλπωρή…
Αγάπη…
Είχε ότι ήθελε…
Ό,τι μου ζητήσει πριν καν το ζητήσει…
Πίστευα πως δεν πετούσε επειδή δεν χρειαζόταν να το κάνει,
όχι επειδή δεν μπορούσε...
Πόσο λάθος έκανα…
Το βαμβάκι είχε σχηματίσει ιστό γύρω από τα πόδια της και δεν μπορούσε να φύγει…
Δεν μπορούσε ούτε να φάει, ούτε να πιει νερό…
Ούτε να πετάξει…
Τα φτερά της κολλούσαν από την ζάχαρη…
κι η πεταλούδα μου έμενε εκεί να με κοιτάει…
...Μέσα από την γυάλινη φυλακή της…
σιγοψιθυρίζοντας… “ΓΙΑΤΙ???
Γιατί με έκλεισες εδώ? εγώ γεννήθηκα για να πετάω…”
Δεν ήθελε τίποτα απο όλα όσα εγώ πιστευα ότι χρειαζόταν…
Γιατί την ανάγκασα να μείνει μαζί μου φυλακίζοντας την…
Χωρίς την θέληση της…
Αθελα μου...
Γι’αυτό απόψε ελευθερώνω την πεταλούδα μου να πετάξει πιο ψηλά
κι από τα πέρατα του ουρανού…
Να βρει έναν λόγο να πετάξει…
Τον δικό της λόγο…
Κι ας πετάει όπου η ψυχή της αντέχει...
Αρκεί να πετάξει…
και να ναι για πάντα…
...Ροζ..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου