ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

“ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ”

Τα σύννεφα συσσώρευσαν τον πόνο κι έγινε βροχή!

Αστραπές, που κάνουν την νύχτα μέρα.

Η οργή ενός θεού γι' αυτήν την αδικία!

ΚΡΥΩΝΩ!

Είμαι βρεγμένος. Ο άνεμος είναι τόσο ισχυρός!

Σαν λεπίδες που κατακρεουργούν το κορμί μου.

Μέσα σε μια στιγμή αίμα,νερο και ακαθαρσίες γίναν το κρεβάτι μου. Αυτό το δωμάτιο...σπίτι μου!

Κι αυτά τα κάγκελα...το κενό ανάμεσα σε μένα και την ζωή μου!

Είμαι εδώ όχι γιατί το προκάλεσα ή το επέλεξα, αλλά γιατί έτυχε να περπατάω σε λάθος μέρος την λάθος στιγμή!

Μόλις είχα φορέσει για πρώτη φορά καινούρια παπούτσια και όχι τα κουρέλια που είχα για χρόνια και είχαν ξεφτίσει από την καθημερινή χρήση!

Καινούρια!

Κι ήταν δικά μου!

Δούλεψα τόσο σκληρά για να τα πάρω!

Ξεκινούσα κάθε μέρα απ'την ψαραγορά πριν ξημερώσει με το καροτσάκι μου και πουλούσα ξηρούς καρπούς, στραγάλια,πασσατέμπο... Για χιλιόμετρα! Και γύριζα σπίτι 8 με 9 το βράδυ.

Έκανα και θελήματα στους Γερμαναράδες για ένα κομμάτι ψωμί.

Λίγο φαγητό. Μια φορά θυμάμαι μου είχαν δώσει καφέ!

Δεν ήξερα τι ήταν, τι γεύσει είχε, που χρησίμευε, αλλά ξέρω ένα πράγμα. Χρησίμευσε στο να πάρω τα παπούτσια μου κι ένα πανέμορφο βελούδινο ροζ καπέλο με ένα φιόγκο στο πλάι!

Α!και μια οκά φάβα και φασόλια. Δεν έχω γευθεί πολλά στην μέχρι τώρα ζωή μου, αλλά είμαι ευχαριστημένος με κάθε τι που έχει έρθει μέχρι στιγμης! Δεν πήγα σχολείο, αλλά έμαθα να διαβάζω μόνος μου απο εφημερίδες ακόμα και από χαρτιά που έβρισκα πεταμένα στον δρόμο. Για κάποιους ήταν ένα άχρηστο κομμάτι χαρτί.

Για μένα ήταν μια μικρή δόση μάθησης! Από μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου να παρατηρώ για να μαθαίνω. Εκφράσεις, κινησεις, ακόμα και την στάση του σώματος!

Τους γονείς μου τους έχασα σε πολύ μικρή ηλικία.

Τους εκτέλεσαν εν ψυχρό μέσα στο σπίτι μας. Στην κουζίνα.

Την ώρα του φαγητού.

Μια τόσο ιερή ώρα!

Κι όμως μερικοί άνθρωποι χάνονται τόσο μέσα στην άβυσσο του μίσους τους! Ήμουν μικρός και μπόρεσα να ξεφύγω.

Κέρδισα την ζωή μου χάνοντας ότι πολυτιμότερο είχα.

Την οικογένεια μου.

Το σπίτι μας το έκαψαν. Τους θυμάμαι να γελάνε πάνω από τα ερείπια και να χύνουν από το φλασκί τους φωνάζοντας “zur Hölle” που σημαίνει “στην κόλαση” στα Γερμανικά!Τα έκαψαν όλα πριν προλάβει η μυρωδιά τους να γίνει ένα με την μνήμη μου!

Έχω ξεχάσει τον ήχο της φωνής τους.

Το σχήμα του προσώπου τους.

Πόσο με πονάει.

Αλλά συμβιβάστηκα με αυτό!

Κι ας κοιμόμουν με ποντίκια.

Κι ας έτρωγα τσουκνίδες και λεμονόκουπες

Έμαθα να ζω και να προστατεύω τον εαυτό μου με όσα έχω.

Αλλά η ζωή δεν ήταν τόσο άδικη μαζί μου.

Με βρήκε ο μπάρμπα θωμάς ο οποίος με μεγάλωσε σαν γιο του.

Θα μου λείψει. Κι αυτός και η κυρα Σώμαινα η γυναίκα του!

Πιο πολύ όμως…

Θα μου λείψει η Μάνια... Η κόρη τους!

Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η κινητήρια δύναμη μου.

Ακόμα κι αυτήν την στιγμή. Λες και ζει μέσα από μένα.

Σαν μια αόρατη δύναμη που έχει ενώσει τις ψυχές μας!

Την αγαπάω...

Για όλα όσα είδα μαζί της, όλα όσα έζησα κι όλα όσα έγιναν πυξίδα στον χάρτη της ζωής μου!

Με έμαθε να χαλιναγωγώ τα συναισθήματά μου. 

Όταν δεν ήξερα καν ότι έχω!

Ήταν ο φάρος στο λιμάνι της ψυχής μου.

Με έμαθε ότι για να είσαι καλά και ευτυχισμένος δεν χρειάζεται να γίνεις μεγάλος άνθρωπος!

Αρκεί να είσαι απλά και μόνο άνθρωπος!

Μέσα από τα μάτια της είδα την ζωή μου.

Την ζωή μας.

Μια οικογένεια!

Δούλεψα σκληρά για να γίνω δυνατός, ν αντέχω στις δυσκολίες και 

να μπορέσω να προσφέρω.

Να έχω να αφήσω κάτι πίσω μου!

Να δημιουργήσω μια οικογένεια.

Μπορεί να  μην μπορώ να αλλάξω τον κόσμο και τις καταστάσεις, αλλά ήθελα να προσπαθήσω να αλλάξω τουλάχιστον τον δικό μου κόσμο. 

Μαζί της. 

Ναι! 

Μαζί της!

Θα είχαμε ένα όμορφο και ζεστό σπίτι!

Θα κάναμε 2 παιδιά. 

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Και θα είχαν τα μάτια της.

Τα υπέροχα αυτά μάτια!

Δεν την άγγιξα ποτέ μου!

Ο έρωτάς και η αγάπη μας ήταν πλατωνικός,αλλά κάθε βράδυ ονειρευόμουν την στιγμή που τα κορμιά μας θα γίνονταν ένα...

...σαν την ψυχή μας!

Δεν πρόλαβα!

Όνειρα... όνειρα μιας ανεκπλήρωτης ζωής.

Είμαι μόνο 24 χρονών κι όμως η ζωή μου, είναι μόνο μια ανάσα!

Ένα ρολόι που χτυπάει!

Τα είχα σχεδιάσει όλα!

Σε λιγότερο από ένα χρόνο τα όνειρα μου θα συμβάδιζαν με την πραγματικότητα μου!

Δεν πρόλαβα όμως!

Δεν είναι άδικο;

αν είχα μια ευκαιρία.

Αν είχα μόνο μια ευκαιρία!

Να γυρίσω τον χρόνο πίσω!

Τότε δεν θα κατέβαινα στην αγορά!

Θα πήγαινα στο χωράφι να βγάλουμε τις ελιές!

Ήθελα όμως τόσο να της πάρω αυτό το καπέλο!

Ήξερα πόσο το ήθελε!

Φανταζόμουν το χαμόγελο της όταν θα το έβλεπε!

Και μπορούσα να το αγοράσω!

Γι'αυτην!

Και να της δείξω και τα καινούρια μου παπούτσια!

Και τώρα.. όλα χάθηκαν μέσα στην βουή του δρόμου!

Κρυώνω!

Το σώμα μου έχει μουδιάσει.

Και μόνο η σκέψη της όμως μου ζεσταίνει την καρδιά αυτήν την μαύρη ώρα!

Ακόμα και τώρα δεν φοβάμαι!

Θα κλείσω απλά τα μάτια μου!

Γιατί κάθε φορά που τα κλείνω είναι εκεί!

Αιχμαλώτισα την μορφή της μέσα στα μονοπάτια του μυαλού μου για να μην χάσω ποτέ τον δρόμο!

Σήμερα. Σήμερα θα την ξαναδώ.

Μετά από 9 ατελείωτους μήνες!

Τώρα!

Έρχομαι... μ' ακούς;;;

...Τους ακούς;

Μ 'έναν ήχο θα κεντήσω ένα τραγούδι να στο φέρω να' χεις να ακούς!

Μια μελωδία να σκεπάσει τον κρότο του όπλου!

Έρχομαι!

Με βλέπεις;