Το κουτί της Πανδώρας!

Κοιτώντας το άψυχο σώμα σου μέσα στο κρεβάτι του θανάτου, μοιάζεις τόσο ήρεμος...
Τόσο γαλήνιος... λες και ο χρόνος ταξίδεψε πάνω σου για μια τελευταία φορά και έκλεψε κάθε του σημάδι! 
Γύρω σου λουλούδια σε κατακλύζουν και σου προσφέρουν το άρωμά τους...
Όσο κι αν προσπαθήσω να θυμηθώ την μυρωδιά σου είναι αδύνατο... 
Ακόμα και τώρα που βλέπω το πρόσωπο σου... είναι τόσο διαφορετικό!
Ένα άψυχο σώμα που μέσα του,  κάποτε, κυλούσε ζωή...
Τώρα είναι ακόμα ένα κουφάρι ανάμεσα στα χιλιάδες...εκατομμύρια...
Ένα κουφάρι έτοιμο για τον τελευταίο προορισμό του!
Έτοιμο... Μέσα στο κουτί του... καινούριος... στην πόλη των απέθαντων!
Δεν μπορώ να καταλάβω πως χωράει τόση ζωή μέσα σε ένα κουτί... 
Μέσα σε ένα φέρετρο...
Τόση ζωή...τόσες στιγμές...τόσα χρόνια... κι όμως ο χρόνος τα έκλεψε όλα... και άφησε μόνο το κουφάρι...τίποτα άλλο!
Όλοι αυτό θα δουν... ένα άψυχο σώμα... άλλα εγώ ξέρω... 
Ο χρόνος δεν μπορεί να κλέψει την μνήμη μου!
Τουλάχιστον, όχι ακόμα!
κοιτάζω τα λουλούδια και θυμάμαι τον κήπο μας! 
Πόσο σου άρεσε! Ήμουν παιδί και σε έβλεπα να ποτίζεις.... Να τους δίνεις ζωή όπως έλεγες...
Να τα ξεδιψάς! Τα χέρια σου ήταν τόσο μεγάλα και τραχιά κ όμως τους φερόσουν με τόση στοργή... με τόση προσοχή... Τότε δεν καταλάβαινα τι έκανες.. Απλά σε κοιτούσα!
Τα λουλούδια δεν είναι ζωντανά σου είχα πει και μου απάντησες : " Τότε πως κάτι νεκρό δίνει χρώμα, άρωμα, οξυγόνο στην ζωή σου? 
Μου εξηγούσες πόσο σημαντικό είναι καθετί μέσα στον κόσμο που μας απαρτίζει!
Με το σορτσάκι σου και το φανελάκι το άσπρο και τις μπλε τις σαγιονάρες..
Ένας απλός άνθρωπος...γυρνάς και μου χαμογελάς και ξέρω ότι με καλείς να πάρω μέρος κι εγώ στην δημιουργία του... Με θυμάμαι να τρέχω και εσύ να ανοίγεις την αγκαλιά σου... για μένα!
Θυμάμαι τ' αρώματα όλων των εποχών...κλείνω τα μάτια μου και είναι όλα εκεί...
Χρώματα,εικόνες, αναμνήσεις...Το τρίξιμο της πόρτας, τα πουλιά, η αύρα της κάθε νέας αυγής.. Όλα... εκτός από σένα. 
Μου έμαθες να ξεχωρίζω τόσα αρώματα όμως δεν μπορώ να μυρίσω το δικό σου!
Με έμαθες να ξεχωρίζω πρόσωπα κι όμως δεν μπορώ να σε διακρίνω!
Με έμαθες να ξεχωρίζω στην ζωή μου... κι όμως πλέον δεν είσαι μέρος της!
Είσαι απλά ένα κουφάρι σ'ένα κουτί... 
Μια φωτογραφία κι ένα όνομα πάνω σε μια πέτρα!
Ποιος ουρανός άνοιξε τις πύλες του και σε υποδέχτηκε?
Ποιος θεός σε πήρε μακρυά μου?
Ποια δύναμη κινεί αυτά τα νήματα?
Με έμαθες να έχω ερωτήσεις... αλλά όσες απαντήσεις κι αν πάρω δεν θα με καλύψουν!
Γιατί δεν θα είναι από σένα!
Ξέρω ότι κάποτε θα βρεθούμε ξανά!
Μου το υποσχέθηκες!
Γι' αυτό μέχρι τότε σε χαιρετώ... Ξέρω ότι όταν έρθει η ώρα για το δικό μου ταξίδι... όταν φτιαχτεί και το δικό μου κουτί, να κουρνιάσει μέσα το κουφάρι μου... εσύ θα είσαι εκεί... 
Να μου δείξεις τον δρόμο! Όπως έκανες πάντα! Ο φύλακας άγγελος μου!
Σε όποια γωνιά του παραδείσου κι αν είσαι μην με ξεχνάς!
Στείλε μου ένα σύννεφο...Κι εγώ θα καταλάβω..!