ΑλλοπρόςΑλλο

Όταν x κόσμοι, συνδυάζονται με ισάριθμους y...

Με τέτοιες τρελές ταχύτητες...

Μέσα σε τόσους παλμούς...

Σε τόσα κύματα μέσα...

Χάνεσαι...

Χάθηκες!

Απλά δεν το' χεις καταλάβει!

Όλα έχουν χάσει την ροή τους...

Κι εσύ μένεις εκεί...

Μόνος.

Ανήξερος και ανήμπορος...

Σε μια στιγμή βλέπεις όλα όσα έχτιζες να 

Αυτή η στιγμή...

Που ο χρόνος γύρω σου παγώνει...

Που η ψυχή σου αιωρείται πάνω από το κορμί σου...

Και βλέπεις πράγματα, που κάποτε σε διέλυαν, πλέον να σε αφήνουν παγερά αδιάφορο...

Και πράγματα που κάποτε δεν θα έμπαινες καν στον κόπο να ασχοληθείς μαζί τους,

να έχουνε, πλέον, σημάνει καμπάνες κινδύνου σε ολόκληρο το νευρικό σου σύστημα!

Χαλάρωσε!

Είχες προετοιμαστεί για αυτήν την στιγμή!

Για αυτήν την τελική επιβεβαίωση, που θα σε κάψει ολοσχερώς 

και με τις στάχτες σου, θα σηματοδοτήσει τον νέο ορίζοντα

 που ξεπροβάλει μπροστά σου...

Δειλά...

Αλλά αρχίζεις και τον βλέπεις...

Ποιος ο λόγος όμως???

Αφού ό,τι ανατέλλει...

Θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα δύσει...

Και τότε το Σκοτάδι...

Θα αγκαλιάσει όλη την πλάση...

Όλα όσα σε έπλασαν....

Κι όλα όσα συνυπήρξαν, ποτέ, μαζί σου!

Σαν χείμαρρος θα παρασύρει κάθε ελπίδα...

Γιατί μπορεί, η ελπίδα, να πεθαίνει πάντα τελευταία...

Κάποτε όμως πεθαίνει κι αυτή!

Κι ερχόμαστε σε αυτήν την μικρή στιγμή!

Γυμνοί μπροστά στον εαυτό μας...

Μπροστά στην αλήθεια μας...

Κι αναρωτιόμαστε...

Όχι για τις μάχες που δώσαμε και λαβωθήκαμε,

σε έναν στημένο πόλεμο...

Αλλά, γιατί βρεθήκαμε να πολεμάμε εξ αρχής??!

Τι θέλαμε πραγματικά???

Ασυνάρτητες σκέψεις μετατυπωμένες σε τρισεκατομμύρια κομμάτια πάζλ...

Ποιος όμως, έχει την δύναμη..

 και την αντοχή να βρει και να ενώσει τόσα κομμάτια???

Πολλοί προσπάθησαν...

Άραγε το κατάφερε κανείς ,πραγματικά???