La Tempestad...

Αλήθεια ποιος φταίει???

Εγώ που μπορώ και χειραγωγώ τους ανθρώπους?

Ή οι άνθρωποι που μου το επιτρέπουν?

Άλλωστε εγώ απλά λέω την άποψή μου...

Δεν επιβάλω σε κανέναν να την ασπαστεί!

Η επιλογή είναι προνόμιο του κάθε ένα ξεχωριστά!

Έριξα τόσες ευθύνες στον εαυτό μου...

Κι ήμουν απλά ένα παιδί...

Ένα παιδί που βιάστηκε να μεγαλώσει...

Αλλά δεν πειράζει...

Καλώς ή κακώς έμαθα δεξιότητες και έζησα εμπειρίες που με πήγαν ένα επίπεδο πιο ψηλά!!!

Πόσο, όμως, με θλίβει αυτή η κοινωνία...

Η πραγματικότητα στην οποία δινόμαστε και για την οποία προσπαθούμε...

Πόσες απανωτές αλλαγές???

Έχω αλλάξει τόσο πολύ???

Η άλλαξε ο κόσμος???

Όλα είναι τόσο διαφορετικά....

Και για όλα ευθύνεται ο φόβος!

Φοβόμαστε το άγνωστο...ή... την μεταβολή του γνωστού!

Φοβόμαστε μην χάσουμε κάτι που κερδίσαμε..ή...κερδίσουμε κάτι και το χάσουμε!

Φοβόμασταν τότε, τώρα, πάντα!

ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ!!!

Αφού είμαστε κύριοι του εαυτού μας ,γιατί την χάνουμε αυτήν την κυριότητα χωρίς καν να το καταλάβουμε???

Γιατί να πρέπει όλοι να ακολουθούμε το μοτίβο ζωής που κληρονομούμε και μαθαίνουμε??

Ποιος μας υποχρεώνει ή μάλλον μας χρεώνει κάτι τέτοιο???

Η ζωή είναι δική μας και εμείς ορίζουμε όλες τις συνιστώσες της!

Εμείς έχουμε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι κι αν κάνουμε!

Κάποτε ήθελα μια οικογένεια...

Ένα λιμάνι...

Μια αγκαλιά...

Αλλά δεν κάνω εγώ για αυτά!!!

Η όλη αρχή της δημιουργίας μου είναι για έναν τελείως διαφορετικό σκοπό!!!

Γιατί να κλείνομαι σε κάτι τόσο μονότονο και ανιαρό,

αφού μπορώ να γευτώ κάθε σταγόνα από την πηγή της ζωής μου!

Δεν θέλω να την βλέπω..

Κουράστηκα να την κοιτάζω πίσω από το τζάμι ενός παγωμένου προσωπείου!!!

Θέλω να βγω και να την αδράξω...

Να χορέψω τόσο δυνατά που τα πόδια μου να βγάλουν φωτιά και να κάψει όσα βάδισα μέχρι σήμερα!

Λάθη..

Πάθη...

Όλα...

Να γίνω στάχτη και να ξαναγεννηθώ μέσα από αυτήν...

Κι όταν η τρικυμία, επιτέλους, κοπάσει και σβήσουν οι φωτιές...

Να βγει το πραγματικό εγώ μου..

Δεν με τρομάζει η φουρτούνα..

Άλλωστε τόσα χρόνια αγκυροβoλημένος σε μια Μαρίνα...

Τι κατάφερα????

Σάπισα απ'την αλμύρα και τη σκουριά...

Κι αντί να σκίζω τα κύματα, με έσκιζαν αυτά...

Δεν φοβάμαι ούτε το κάψιμο...

Θα εξαϋλώσει κάθε παράσιτο..

Θα πλάσει την μορφή μου...

Και μέσα από τον θάνατο θα μου προσφέρει ζωή..

Κι είμαι έτοιμος...

Το πρώτο βήμα είναι τόσο δύσκολο...

Κάθε φορά όμως που κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τόσα χέρια να με στηρίζουν, 

αλλά και να στηρίζονται πάνω μου...

Ξέρω πως όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό το βήμα, θα τα καταφέρω...

Είδα πως είναι το ψέμα οπότε ξέρω πως να ξεχωρίζω την αλήθεια!!!

Άντεξα τον πόνο οπότε μπορώ να απολαύσω την χαρά και την ευχαρίστηση όταν την συναντήσω.

Έμαθα να αγαπάω οπότε θα το νιώσω όταν κάποιος το μάθει για μένα...

Γέμισα μίσος...

Τόσο που δεν έμεινε άλλος χώρος...

Πρέπει να καθαρίσω...

Κι ήδη έχω αργήσει...

Αλλά είμαι έτοιμος.

;)